Πρόεδρος ΑΒΤΤF: «Το κλείσιμο των σχολείων μας, το ένα μετά το άλλο κάθε χρόνο, αποτελεί αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής που αποσκοπεί στη σταδιακή κατάργηση της εκπαιδευτικής μας αυτονομίας. Η στέρηση των σχολείων από μια κοινότητα δεν στρέφεται μόνο κατά των εκπαιδευτικών της ιδρυμάτων, αλλά και κατά της συλλογικής της μνήμης, της γλώσσας και του μέλλοντός της. Πρόκειται για μια συστηματική αποδόμηση της εκπαιδευτικής μας αυτονομίας.»
Με απόφαση που δημοσιεύθηκε στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως στις 13 Ιουλίου 2026, οκτώ Τουρκικά δημοτικά σχολεία στη Δυτική Θράκη θα αναστείλουν τη λειτουργία τους κατά το σχολικό έτος 2026-2027. Με την ίδια απόφαση, το Τουρκικό Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Κέχρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο είχε κλείσει λόγω του μικρού αριθμού μαθητών, θα επαναλειτουργήσει.
Σύμφωνα με την απόφαση, κατά το σχολικό έτος 2026-2027 θα ανασταλεί η λειτουργία των Τουρκικών Δημοτικών Σχολείων Διδυμοτείχου στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, Αβάτου και Βαφέικων στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, καθώς και Άνω Δροσινής, Δειλινών, Ομηρικού, Μίσχου και Χλόης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Ο αριθμός των Τουρκικών δημοτικών σχολείων, τα οποία λειτουργούν στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αυτονομίας που διασφαλίζεται από τη Συνθήκη της Λωζάνης, συνεχίζει να μειώνεται με πρωτοφανή ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Ο αριθμός των Τουρκικών σχολείων, ο οποίος το 1930 ανερχόταν σε 305, μειώθηκε σε 194 το 2008, σε 103 το 2021, σε 90 κατά το σχολικό έτος 2023-2024, σε 86 κατά το σχολικό έτος 2024-2025 και σε 83 κατά το σχολικό έτος 2025-2026. Με την τελευταία απόφαση, ο αριθμός των Τουρκικών δημοτικών σχολείων που λειτουργούν στη Δυτική Θράκη θα μειωθεί στα 76 κατά το σχολικό έτος 2026-2027.
Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης (ΑΒΤΤF) Χαλήτ Χαμπίπ Ογλού δήλωσε: «Στη Δυτική Θράκη, όπου κάποτε υπήρχαν εκατοντάδες τουρκικά μειονοτικά δημοτικά σχολεία, το μέλλον των σχολείων μας καθορίζεται σήμερα από μια νέα απόφαση κλεισίματος που εκδίδεται κάθε καλοκαίρι. Παρόλο που η εκπαιδευτική μας αυτονομία, η οποία διασφαλίζεται από τη Συνθήκη της Λωζάνης, φαίνεται να υπάρχει στα χαρτιά, στην πράξη απογυμνώνεται όλο και περισσότερο κάθε χρόνο. Το κλείσιμο των σχολείων μας, το ένα μετά το άλλο κάθε χρόνο, αποτελεί αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής που αποσκοπεί στη σταδιακή κατάργηση της εκπαιδευτικής μας αυτονομίας. Η στέρηση των σχολείων από μια κοινότητα δεν στρέφεται μόνο κατά των εκπαιδευτικών της ιδρυμάτων, αλλά και κατά της συλλογικής της μνήμης, της γλώσσας και του μέλλοντός της. Πρόκειται για μια συστηματική αποδόμηση της εκπαιδευτικής μας αυτονομίας.»
*Φωτογραφία: www.anadoluimages.com
