Αγαπητοί αναγνώστες,
Όταν η περιοχή μας βρισκόταν υπό Οθωμανική διοίκηση, υπήρχε μια τάξη όπου, πέρα από την πολυεθνική δομή, συνυπήρχαν και διαφορετικές θρησκείες.
Στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, κάθε κοινότητα μπορούσε να ζει και να διατηρεί ελεύθερα τα ήθη και έθιμά της, τον πολιτισμό και τη θρησκεία της.
Ακόμη και σήμερα, το Άρθρο 13 του ισχύοντος Συντάγματος της χώρας μας εγγυάται τη θρησκευτική ελευθερία όλων των πολιτών που ζουν σε αυτά τα εδάφη.
Το άρθρο 3 του Συντάγματος καθορίζει το καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως επικρατούσας θρησκείας στη χώρα μας, ωστόσο η Εκκλησία ορίζεται ως ανεξάρτητη και διοικητικά αυτοδιοίκητη.
Το άρθρο 13, από την άλλη, διασφαλίζει την ελευθερία της λατρείας, παρέχοντας στους πιστούς των αναγνωρισμένων θρησκειών το δικαίωμα να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και να οργανώνουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις χωρίς κρατική παρέμβαση.
Επιπλέον, εμείς, μοιραζόμενοι μια κοινή μοίρα με τους Ορθόδοξους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, διαθέτουμε ειδικά δικαιώματα κατοχυρωμένα από διεθνείς συνθήκες.
Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 28 του Συντάγματος, οι διεθνείς συμφωνίες υπερισχύουν του εσωτερικού δικαίου.
Δηλαδή, η Συνθήκη των Αθηνών του 1913 και η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, οι οποίες καθορίζουν τη θρησκευτική μας αυτονομία, προσδιορίζουν και εγγυώνται ρητά την αυτονομία μας στον θρησκευτικό τομέα, πέρα και πάνω από τα δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμα.
Ωστόσο, μετά τον θάνατο του Μουφτή Κομοτηνής το 1985, αφαιρέθηκε από τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης το δικαίωμα να καθορίζουν οι ίδιοι τους θρησκευτικούς τους ηγέτες.
Στη συνέχεια, σε Ξάνθη και Κομοτηνή διορίστηκαν μουφτήδες από το κράτος, χωρίς τη βούληση της κοινότητάς μας, ενώ με τον νόμο του 1991 το κράτος ουσιαστικά σφετερίστηκε το δικαίωμά μας να καθορίζουμε τους μουφτήδες μας.
Και εμείς, απέναντι στον σφετερισμό των δικαιωμάτων μας από το κράτος, εκλέξαμε τους δικούς μας μουφτήδες στην Ξάνθη και την Κομοτηνή.
Πέρασαν 36 χρόνια και το ζήτημα των μουφτήδων μας παραμένει άλυτο.
Αντίθετα, οι μουφτείες μας, που θα έπρεπε να είναι αυτοδιοίκητες, μετατράπηκαν σε δημόσιες υπηρεσίες υπαγόμενες στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ με τον πιο πρόσφατο νόμο οι διορισμένοι μουφτήδες ορίστηκαν μάλιστα σε επίπεδο Γενικού Διευθυντή.
Δηλαδή, η θρησκευτική μας αυτονομία έχει ουσιαστικά καταργηθεί πλήρως!
Παρά τις αντιδράσεις που εκφράζουμε εδώ και χρόνια, τίποτα δεν άλλαξε· αντίθετα, η κατάσταση επιδεινώθηκε.
Τόσο σε διεθνή φόρα εκτός της χώρας μας όσο και εντός αυτής, στη Βουλή και κατά τις προεκλογικές περιόδους μέσω των αιτημάτων μας προς τα πολιτικά κόμματα, τονίζαμε πάντοτε και συνεχίζουμε να τονίζουμε ότι πρέπει να αποκατασταθεί η θρησκευτική μας αυτονομία.
Ωστόσο, το κράτος, αντί να δώσει λύσεις στα προβλήματά μας, τα αγνόησε.
Αντί να λυθούν, τα προβλήματά μας βαθαίνουν κάθε χρόνο ολοένα και περισσότερο…
Σαν να υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο, του οποίου κάθε χρόνο υλοποιείται ένα ακόμη σκέλος.
Στις 11 Οκτωβρίου 2024 σημειώθηκε μια ασυνήθιστη πρόκληση.
Εκείνη την ημέρα, οι διορισμένοι τοποτηρητές μουφτήδες της Ξάνθης, της Κομοτηνής και του Διδυμοτείχου μετέβησαν την ώρα της προσευχής της Παρασκευής στο Τζαμί Τσινάρ στην Ξάνθη, επιχειρώντας να εισέλθουν στο εσωτερικό.
Εκείνη τη στιγμή, οι πιστοί που βρίσκονταν στο τζαμί, φωνάζοντας «Ο μουφτής μας είναι μέσα», στήριξαν τον εκλεγμένο Μουφτή μας Μουσταφά Τράμπα και εμπόδισαν την είσοδο των διορισμένων τοποτηρητών μουφτήδων στο τέμενος.
Μετά από αυτό το περιστατικό, που αποτέλεσε μια ξεκάθαρη πρόκληση, ασκήθηκε δίωξη σε βάρος τεσσάρων φίλων μας.
Οι φίλοι μας που εμπόδισαν εκείνη την ημέρα την είσοδο των διορισμένων τοποτηρητών μουφτήδων δικάζονται με την κατηγορία ότι «παρεμπόδισαν την άσκηση των καθηκόντων δημοσίων λειτουργών» και ότι «διατάραξαν την κοινωνική ειρήνη».
Αξιοσημείωτο είναι ότι τη δίωξη δεν την άσκησαν οι ίδιοι οι διορισμένοι τοποτηρητές μουφτήδες, αλλά οι Ελληνικές κρατικές αρχές· γι’ αυτό και η υπόθεση εκδικάζεται ως δημόσια δίωξη.
Ωστόσο, καθώς ο διορισμένος τοποτηρητής μουφτής Διδυμοτείχου δεν παρέστη στη δικάσιμο του Μαρτίου, η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 5 Ιουνίου.
Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται ξεκάθαρα για ένα προαποφασισμένο σενάριο που τέθηκε σε εφαρμογή…
Στο σημείο που έχουμε φτάσει σήμερα, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, ως επικρατούσα θρησκεία στη χώρα μας, καθώς και οι λοιπές αναγνωρισμένες θρησκείες, καθορίζουν οι ίδιες τους θρησκευτικούς τους ηγέτες και λειτουργούν ελεύθερα τις θρησκευτικές τους δομές· όμως τα δικά μας δικαιώματα, που είναι κατοχυρωμένα με διεθνείς συνθήκες, καταπατώνται.
Δηλαδή, τα πραγματικά θύματα εδώ είμαστε εμείς!
Κλείνοντας τα λόγια μου, θα ήθελα να απευθυνθώ στους τέσσερις φίλους μας, εναντίον των οποίων έχει ασκηθεί δίωξη:
Δεν είστε μόνοι!
Έχετε πίσω σας τη στήριξη μιας κοινότητας 150 χιλιάδων ανθρώπων!
Με εκτίμηση
Χαλήτ Χαμπίπ Ογλού
Πρόεδρος ABTTF
