Αγαπητοί φίλοι,
Απομένουν λίγες ημέρες μέχρι την επέτειο της 29ης Ιανουαρίου, που αποτελεί σημείο καμπής στην ιστορία της Τουρκικής κοινότητας Δυτικής Θράκης.
Πριν από 38 χρόνια, όταν ο Άρειος Πάγος επικύρωσε την απόφαση για το κλείσιμο της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής και της Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης λόγω της λέξης «Τουρκική» στην ονομασία τους, το Ανώτατο Συμβούλιο Μειονότητας, υπό την προεδρία του Μουφτή Ξάνθης Μουσταφά Χιλμί, αποφάσισε να διοργανώσει μια πορεία διαμαρτυρίας.
Παρά τα αστυνομικά οδοφράγματα στους δρόμους, ο λαός κατέβηκε στους δρόμους στις 29 Ιανουαρίου 1988, φωνάζοντας «Είμαστε Τούρκοι!»
Εκείνη η μέρα και η αντίσταση που επιδείχθηκε αποτέλεσαν σημείο καμπής στην ιστορία μας.
Στις 29 Ιανουαρίου 1990, όταν επιχειρήθηκε η διοργάνωση ενός μεβλίτ (μνημόσυνου) για την επέτειο των γεγονότων δύο χρόνια νωρίτερα, φανατικές ομάδες επιτέθηκαν με πέτρες και ρόπαλα σε καταστήματα που ανήκαν σε Τούρκους και κατά των ανθρώπων μας, ενώ η αστυνομία δεν παρενέβη και παρέμεινε απλός θεατής των γεγονότων.
Έτσι, ως αποτέλεσμα των γεγονότων της 29ης Ιανουαρίου 1988 και 1990, η 29η Ιανουαρίου καταγράφηκε στην ιστορία μας ως Ημέρα Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Εθνικής Αντίστασης.
Ας έρθουμε στο σήμερα, στο 2026…
Ας ρίξουμε μια ματιά στους συλλόγους μας που έκλεισαν και έγιναν η αιτία να βγουν στους δρόμους χιλιάδες Τούρκοι εκείνη την ημέρα...
Και οι τρεις συλλόγοι μας παραμένουν ακόμη κλειστοί επειδή περιέχουν την λέξη «Τουρκικό» στην ονομασία τους!
38 χρόνια μετά, συνεχίζουμε να δίνουμε αγώνα στους νομικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς τομείς, φωνάζοντας ξανά ότι είμαστε Τούρκοι.
Στη χώρα μας, που θεωρείται «το λίκνο της δημοκρατίας», αντί να προχωρήσουμε στα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, κάναμε βήματα πίσω. Η δημοκρατία στη χώρα μας έγινε για εμάς μια χωλή δημοκρατία, γιατί όταν πρόκειται για εμάς, ένα από τα πόδια της δημοκρατίας πάντα σπάει!
Όχι μόνο δεν αποκαταστάθηκε το νομικό καθεστώς των συλλόγων μας που είχαν κλείσει, αλλά ούτε δόθηκε άδεια για την ίδρυση νέων.
Μετά το κλείσιμο της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης, ο Σύλλογος Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης και ο Σύλλογος Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου, των οποίων δεν επετράπη η ίδρυση, προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Το Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα το 2008
Άλλαξε το αποτέλεσμα;
Όχι!
Διότι στη χώρα μας η δημοκρατία λειτουργεί ελλιπώς για εμάς· όταν το ζήτημα μας αφορά, εφαρμόζεται συνειδητά μια προβληματική και λειψή δημοκρατία.
Δεν εφαρμόζονται επίμονα οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ για την ομάδα υποθέσεων που είναι γνωστή ως «Μπεκίρ Ουστά και λοιποί»!
Μπορεί άραγε να λειτουργήσει σωστά μια χωλή δημοκρατία;
Μετά τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ το 2008, επιχειρήθηκε η ίδρυση του Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ξάνθης, όμως ούτε σε αυτήν την περίπτωση δόθηκε άδεια. Και αυτός ο σύλλογός μας προσέφυγε στο ΕΔΔΑ και το 2025 το Δικαστήριο καταδίκασε για μία ακόμη φορά τη χώρα μας.
Όσον αφορά τον Πολιτιστικό και Αθλητικό Σύλλογο Φιλάθλων Φενέρμπαχτσε Δυτικής Θράκης, επίσης επιχειρείται το κλείσιμό του και η διαδικασία έφεσης του συλλόγου μας βρίσκεται σε εξέλιξη.
Καθώς μας αφαιρούν το δικαίωμα να ιδρύουμε συλλόγους, τα προβλήματά μας σε άλλους τομείς αυξάνονται όλο και περισσότερο!
Στην εκπαίδευση, κάθε χρόνο η αυτονομία μας δέχεται και νέες επιθέσεις.
Τα σχολεία μας έκλεισαν παρά την αυτονομία μας.
Το 2010 είχαμε 188 σχολεία, ενώ τώρα ο αριθμός τους είναι μόλις 83.
Όπως είπα και πριν αντί να προχωρήσουμε μπροστά, γυρίσαμε πίσω!
Διότι στη χώρα μας, που υπερυφανεύεται ότι είναι η «το λίκνο της δημοκρατίας», η δημοκρατία στην πραγματικότητα είναι παράλυτη!
Το 1988, ο αείμνηστος Μουφτής Μουσταφά Χίλμι Αγά ήταν αυτός που έδειξε ένα εξαιρετικό παράδειγμα θάρρους για την εποχή, καλώντας χιλιάδες Τούρκους να βγουν στους δρόμους.
Οι ηγέτες της χώρας μας, γνωρίζοντας αυτό, φυσικά ετοίμασαν το σχέδιο εκδίκησης.
Το 1990, μετά τον θάνατο του Μουσταφά Χίλμι Αγά, τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο εκδίκησης: το κράτος κατάργησε το δικαίωμά μας να ορίζουμε τους μουφτήδες μας και προχώρησε στον διορισμό μουφτήδων σε Κομοτηνή, Ξάνθη και Διδυμότειχο.
Αντιταχθήκαμε στους διορισμένους μουφτήδες και εκλέξαμε τους δικούς μας μουφτήδες στην Κομοτηνή και την Ξάνθη.
38 χρόνια μετά από την ημέρα που βγήκαμε στους δρόμους το 1988, τα προβλήματά μας δεν έχουν λυθεί και μάλιστα προστέθηκαν και νέα.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η φωνή μας δεν φιμώνεται! Η Τουρκική ύπαρξη στη Δυτική Θράκη δεν πρόκειται να σβηστεί, ακόμα κι αν περάσει ένας αιώνας!
Χρόνια πολλά για την 29η Ιανουαρίου, Ημέρα Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Εθνικής Αντίστασης!
Με εκτίμηση και χαιρετισμούς.
Χαλήτ Χαμπίπ Ογλού
Πρόεδρος ABTTF
